Drugim kościołem pomocniczym parafii jest kościół pod wezwaniem Świętej  Trójcy, zlokalizowany przy skrzyżowaniu ulicy Świdnickiej i I. Daszyńskiego. Początki kościoła sięgają prawdopodobnie końca XIII w. Pełnił on wówczas funkcję kaplicy cmentarnej, połączonej z murem obronnym i Bramą Świdnicką. Być może stanowiła ona wówczas jeden z członów obronnego systemu miasta. Opiekę nad nią sprawowała rada miejska, z którą dzierżoniowska komandoria joannitów toczyła spory, o prawo pobierania opłat od pogrzebów i wyboru kapłana spośród swych członków. Spór zakończono porozumieniem zawartym w 1402 roku. W końcu XVI w. protestanci (pod opieką których był wówczas kościółek cmentarny) dokonali w nim niezbędnych remontów, z wykorzystaniem elementów renesansowego zdobnictwa. Pokryli również jego dach i wieżę blachą ołowianą. 25 października 1605 r. tę małą świątynię poświęcono Trójcy Świętej. (Wcześniej występowała pod wezwaniem Matki Boskiej). W końcu XVI w. kościół poddany został częściowej przebudowie. Zmieniono wówczas jego wystrój, wykorzystując elementy renesansowego zdobnictwa.

W 1834 r. świątynia została prawie doszczętnie zniszczona pożarem i przez dwa dziesięciolecia pozostawała w ruinie. Nie istniał już wówczas (otaczający ją wcześniej) cmentarz, zmieniona więc została dotychczasowa funkcja, stąd zapewne opóźnienia w jej odbudowie. Dopiero w latach 1851 - 1853 została całkowicie odbudowana w stylu neogotyckim. Obecnie jest niewielką budowlą o ciekawej, zróżnicowanej sylwetce. Składa się z ośmiobocznego korpusu i kwadratowej wieży. Każda płaszczyzna ośmioboku miała jedno okno, wysokie, płytkie, zakończone u góry ostrym łukiem, i ozdobne maswerki.  Łuki okien podkreślono opaskami z cegły. Stosunkowo niska, przylegająca do korpusu świątyni wieża zwieńczona jest sygnaturką z hełmem zwanym strzałą, zakończonym wysokim żeliwnym krzyżem z ażurową neogotycką dekoracją. Pod okapem wieży biegnie pas ostrołukowych tynkowych arkadek. Całość budowli przykryta jest brogowym dachem z karpiówek. We wnętrzu świątyni pozostały tylko fragmenty dawnego wystroju architektonicznego, empora organowa i drewniana okładzina z desek, dokładnie oddająca konstrukcję stropu. Rolę nośników pełni osiem wsporników drewnianych z dyskretnym maswerkowym ornamentem. Prosta ściana dzieli to niewielkie, choć znacznej wysokości wnętrze na dwie części - większą, spełniającą rolę nawy, i mniejszą - zakrystii. Drewniana empora organowa spoczywa na słupach z ozdobnymi płaszczyznami. W murze zewnętrznym kościoła, od strony ul. Świdnickiej, znajdują się dwa renesansowe nagrobki. Uszkodzony podczas II wojny światowej kościół, dopiero po kilku latach został zabezpieczony i poddany częściowej renowacji. Nie wykorzystywano go jednak przez wiele lat dla potrzeb kultu religijnego. Dopiero w ostatnich kilku latach (2002 - 2004) został poddany kapitalnemu remontowi. Było to możliwe dzięki zdolnościom organizacyjnym proboszcza ks. prałata Stanisława Majdy oraz wsparciu materialnemu parafian, władz miasta i sponsorów. W czasie przeprowadzonych prac remontowych dokonano m.in. rekonstrukcji hełmu wieży, odnowienia elewacji, wymiany zniszczonych elementów drewnianego sufitu, położenia nowej granitowej posadzki. Wykonano nowy ołtarz, ambonę, marmurowe schody, instalację  elektryczną (nagłaśniającą i alarmową). Kościół wzbogacił się o nowe witraże, tabernakulum, ławki i konfesjonał.

Od 7 listopada 2004 r. świątynia stała się miejscem kultu Miłosierdzia Bożego.

 

(oprac. Henryk Kwiatkowski)

do góry strony